மண்ணின் இசை மற்றும் மனித உணர்வு

மழை நின்ற மண்ணில் இரத்தத்தின் அருமணம். உயிரெடுத்த காற்றில் அழுகையின் உருமணம். கண் திறந்த குழந்தை

பின் பாதை தெரியவில்லை. அம்மா தேடும் சத்தம் இப்போதும் அடங்கவில்லை. போர் எரிந்த மண். கருப்பு புகை ஏறியது

வீடு மேல் வீடு. அந்த புகை வழியாக எழுந்தது நம்ம மக்கள் சீறு. அடக்குமுறை அடித்தது எலும்பு

வரை புண்ணாக வலி தாங்கி நின்றோம். புயலுக்கு உள்ளே நெஞ்சாக. "ஓடுங்க" என்றார்கள். ஓடிய பச்சிளம்.

"மறைவேங்கே" என்றார்கள். நடுங்கிய அடிகளும் யாருக்கும் யாரும் இல்லை. அந்த இரவு கத்தியது.

அந்த இரவுதான் நம்ம தாய் மண்ணின் மூச்சை மிதித்தது. எங்கள் மண்ணின் இசத்தாம் இன்னும் பேசுது.

எங்கள் மக்கள் கண்ணீர் மண்ணில் சேருது. நிதியெனும் சூரியன் ஏன் உதிக்கவில்லை. இந்த சாம்பல் நிற

உலகு எப்போதும் நிம்மதி இல்லை. உயிரிழந்தவர்களின் கதை. சென்ற குழந்தை பள்ளி புத்தகமா இருந்தது.