انتظار و رهایی

سارا هر شب قبل خواب گوشی‌اش را نگاه می‌کرد. نه برای پیام…

برای کسی که دیگر نبود. کسی که قرار بود بماند، اما نماند؛

قرار بود برسد، اما نرسید. آن شب بارانی، مادرش وارد

اتاق شد و گفت: «منتظر کی هستی؟» سارا آرام

گفت: «هیچ‌کس…» ولی مادر لبخند زد و ادامه داد: «آدم‌ها نمی‌رسن

عزیزم… اما روزی می‌رسه که تو دیگه منتظر نمیمونی.

اون روز تازه زندگی شروع میشه.» درد واقعی رفتنِ آدم‌ها

نیست، در انتظار ماندنِ ماست. وقتی از انتظار دست بکشی،