நெஞ்சின் அழுகை

பெண்ணே, பெண்ணே! உன் வளையல் எனக்கொரு விலங்கல்லவோ?

காற்றுக்கு சிரை என்னவோ? தன் மானத்தின் தலையை விற்று காதலில் வாழ்வாங்கவோ?

கண்மூடி நான் வாழவோ? உன்னை எண்ணி முள் விரித்துப் படுக்கவும் பழகிக்கொண்டேன். என்னில் யாரும்

கல் எறிந்தால் சிரிக்கவும் பழகிக்கொண்டேன். உள்ளத்தை மறைத்தேன். உயிர் வலி பொறுத்தேனே! சுயத்தை எதுவோ

சுட்டதடி வந்தேன். நெஞ்சே, நெஞ்சே! மறந்துவிடு! நினைவினை

கடந்துவிடு! நெஞ்சே, நெஞ்சே! உறங்கிவிடு! நிஜங்களை

துறந்துவிடு! கண்களை விற்றுத்தான் ஓவியமா? வெந்நீரில் மீன்கள் தூங்குமா?

கண்ணீரில் காதல் வாழுமா? நெஞ்சே, நெஞ்சே! நெஞ்சே,