قدرتِ خشمِ منضبط و خشونت‌پرهیز

وقتی مردم زیر سرکوب زندگی می‌کنند—وقتی صدای مسالمت‌آمیز با باتوم،

زندان و گلوله پاسخ داده می‌شود—خشم یک نقص نیست. واکنشی طبیعی

است به تحقیر، بی‌عدالتی و فقدان. نفرت زمانی رشد می‌کند

که درد نادیده گرفته شود. این انسانی است. پرسش واقعی

این نیست که چرا مردم خشمگین‌اند، بلکه این است که با

این خشم چه می‌کنند. جنبش‌های خشونت‌پرهیز از همان لحظه‌ای

آغاز می‌شوند که مردم عادی تصمیم می‌گیرند نگذارند یک رژیم خشن

تعیین کند که آن‌ها چه کسی باشند. خشونت‌پرهیزی ضعف نیست.