Cień wakacyjnej miłości nad Wisłą

Latem w Warszawie, wśród świateł i gwaru spotkaliśmy się jakby z innego serialu.

Ulice pachniały wolnością i snem. I chwilą ulotną, codziennym dniem. Wieczory nad Wisłą,

gdy miasto już śpi. Słowa między nami jak szept cichy brzmi.

Spacer po mieście, gdzie czas wolniej gra. Twoja dłoń w mojej dłoni.

Niech ta chwila trwa. W parku w Łazienkach, pod niebem tak

czystym siedzieliśmy w ciszy, w spojrzeniu tak bliskim. Serce biło mocniej,

jakby wiedziało coś. Choć żadne z nas wtedy nie wierzyło w przyszłość. Choć lato się

kończy, wspomnienia zostają. Te chwile, co w sercu na zawsze przetrwają.