Ciemność i zwątpienie duszy

I nastała ciemność. Już nastał mrok. Smutek wylewa się z mojej duszy. Ciało już wchodzi

w Krwioobieg Trupieje, szarzeje. Umieram. Jestem sam.

Nikogo nie ma. Ludzkość to ściema. Kogo poruszę? Gdzie są ich dusze? Nikogo nie ma.

Ludzkość to ściema. Tak sobie leżę. Nie wiem, w co wierzę. Tak dużo zamętu,

bogów, teorii, psychologii, mitologii. I po co to wszystko?

Jak nie ma duszy? Jak nie ma życia? Jak człowiek leży i W nic Nie wierzy A po co wierzyć?

Żeby się z nim sprzymierzyć? O ty kurwo jebana! Dla jakiego służysz Pana? Nie róbcie tego.

Tego dla ludzkości złego, podziału siebie, przynależności. W tym nie ma miłości.