Echo tego, co dopiero wstanie

Ciepły żar drży na twarzach. Nad dzbanami krąży śmiech. Dym jak wstęga

wznosi się do gwiazd. Jakby znał nasz każdy grzech. Kamień znał nasze

kroki od lat. Stary rynek ziewał przed świtem. Chleb na ławach obok dziecięcych strat.

Kamyki w dłoniach i ciche przy tym. Twoje oczy nad dzbanem wina,

uchylone jak furtka wsad. Krótki uśmiech, gdy mijasz stragan. I nagle wszystko

zwalnia na moment. Gdy serce mówiło ciszej niż szept płynącej rzeki. Gdy dzień był

jak obietnica, co jeszcze boi się dalekich dróg. Gdy serce mówiło ciszej

niż wiatr po złotym życie. Nie wiedzieliśmy, że to już ostatni taki próg.