Jak choroba szantażuje samobójstwem

Sukcesem jest dla mnie to, że rano udało mi się wstać z łóżka. Chociaż to trwa.

Ja leżę, myślę. No ta, ta właśnie druga część.

Ona mnie hamuje. Ja myślę, jak chcę tu wstać, a tu coś mnie ciągnie, żeby nie,

żeby nie wstawać, żeby leżeć jak trup. Nic. Żeby nic nie robić. Zupełnie nic.

A jak zaczynam, ja zaczynam z nim walczyć i zaczynam coś robić. To już wtedy robi

te najgorsze rzeczy. Wtedy potrafi mnie nawet i szantażować. Potrafi mnie zastraszać, nawet i potrafi

mnie straszyć samobójstwem. Próbuje na mnie to wymusić, te myśli, żebym to zrobił.

I wtedy ja jestem przestraszony, poddaję się. No to wracam i nic nie robię.