Koniec bez słów

Wiesz, najgorsze jest to, że wszystko zaczyna się od drobiazgów. Nagle ma mniej czasu,

częściej siedzi w telefonie, śmieje się do ekranu, ale nie do ciebie. Mówi,

że wychodzi z koleżanką, a ty czujesz, że coś nie gra. I niby nie chcesz być paranoikiem,

ale serce już wie. Potem widzisz te spojrzenia, te wymówki, ten chłód w głosie.

I nagle łapiesz, że to koniec, tylko jeszcze nikt tego nie powiedział na głos.

Bo ona już dawno odeszła, tylko ciało zostało obok. A ty siedzisz,

patrzysz w sufit i myślisz, jak to możliwe, że ktoś, kto przysięgał,

że kocha, potrafił tak łatwo zapomnieć.