Krąg śmierci i młodości

Nocą słyszę jak coraz bliżej drżąc i grając krąg się zaciska. A mnie przecież

zdrój rzeźbił chyży. Wyhuśtała mnie chmur kołyska, a mnie przecież wody szeroki na

dźwigarach swych niosły płatki. Bzu dziekiego bujne obłoki były dla mnie jak uśmiech

matki. Krąg powolny dzień czy noc krąży ostrzem świszcząc tnie już przy ustach,

a mnie przecież tak jak i innym ziemia rosła tęga nie pusta i mnie przecież jak dymu

laska wytryskała gołębia młodość. Teraz na dnie śmierci wyrastam ja syn dziki mego narodu.

Krąg jak nożem z wolna rozcina przetnie światło zanim dzień minie a ja prześpię czas wielkiej rzeźby

z głową ciężką na karabinie. Obskoczony przez zdarzeń zamęt kręgiem ostrym rozdarty