part 2

Om te tonen wat mensentaal uniek maakt, gebruiken taalkundigen kenmerken zoals

bij Hockett. Een heel belangrijke is dubbele articulatie: taal bestaat uit twee niveaus.

Eerst zijn er fonemen: betekenis-onderscheidende klanken, zoals /k/ en /b/ in “koor” versus

“boor”. Die fonemen hebben op zichzelf geen betekenis. Daarna combineer

je fonemen tot morfemen: de kleinste betekenisdragende stukjes, zoals “werk-” en “-er” in “werker”.

Een tweede kernkenmerk is productiviteit / creativiteit: met eindig veel elementen kun je

oneindig veel nieuwe zinnen maken die niemand ooit letterlijk zo heeft gehoord, en toch begrijpen

we ze. Nog een cruciaal kenmerk is displacement: we kunnen praten over dingen die