Zjawa z Bagien

Oto krótka legenda o Zjawie z Bagien – której śpiewu nie wolno słuchać: Wśród starych mokradeł,

gdzie ziemia drży pod stopą, a mgła wisi jak stara pajęczyna, od wieków błąka

się Zjawa z Bagien. Mówi się, że była kiedyś kobietą, która zatonęła, szukając kogoś,

kto ją zdradził. Jej ciało nigdy nie wypłynęło, ale głos został. Nocą mgła układa

się w kształt smukłej sylwetki o mokrych włosach i oczach jaśniejących jak błędne ogniki.

To właśnie wtedy Zjawa zaczyna śpiewać cicho, kołysząco, tak pięknie,

że nawet wiatr przestaje szeptać. Ten śpiew nie jest jednak pieśnią dla ludzi.

Kto go usłyszy, czuje, jak nogi same niosą go w stronę bagna, jakby obietnica