Bukiet dla siebie

Marta była kwiaciarką i całe serce wkładała w kwiaty. Gdy jej brat brał ślub,

myślała, że będzie częścią tego dnia. Zamiast zaproszenia dostała jednak prośbę

— miała zająć się dekoracjami, bo „nikt nie zrobi tego lepiej”. W dniu wesela dostarczyła

bukiety bocznym wejściem i wróciła do pustej kwiaciarni. Jeden bukiet zostawiła dla siebie.

Był piękny, ale samotny. Kilka dni później brat przyszedł z przeprosinami.

Marta przyjęła je w ciszy i podała mu kwiaty na nowy początek — już nie jako kwiaciarka,

lecz jako siostra.