Dekadentyzm Młodej Polski: między bogiem a niemocą

Młoda Polska to była najbardziej toksyczna relacja z życiem w historii naszej literatury.

Artyści tamtych czasów zachowywali się jak dzisiejsze nastolatki z depresją, które naczytały

się Schopenhauera i uznały, że istnienie to tylko ból i bezsensowne cierpienie.

Nazywali to dekadentyzmem i wierzyli, że cywilizacja właśnie upada, więc jedyne co im

zostało, to ucieczka w nirwanę i gardzenie zwykłymi ludźmi, czyli filistrami.

Dla równowagi mieli Nietzschego, który kazał im być silnymi nadludźmi i gardzić słabością.

To fascynujące, że cała ta epoka polegała na ciągłym balansowaniu między chęcią bycia bogiem

a totalnym brakiem siły, żeby wstać z łóżka.